เป็นอีกหนึ่งวงไทยหัวหอกของยุคนี้ สำหรับวงบลูส์ ฟังค์ ขวัญใจซีนอินดี้ไทยอย่าง H3F สำหรับอัลบั้มนี้ถือเป็นสตูดิโออัลบั้มที่4 ของทางวงแล้ว ทิศทางของงานชุดนี้ สำหรับผมถือว่าไม่ได้เหนือความคาดหมาย แต่สิ่งที่ได้รับเพิ่มเติม มันคือประสบการณ์ที่สั่งสม ความกลมกล่อมแบบพอดี เข้าที่เข้าทางตามวัย
ชุดนี้วงลดทอนเครื่องเป่าลงไป แล้วให้ความสำคัญกับคีย์บอร์ดเทียบในระดับเดียวกับกีตาร์เลยก็ว่าได้ มันเป็นงานที่อาจจะไม่มีความซิ่งในระดับพุ่งทะยาน วงเลือกที่จะทำงานออกมาจากรากเหง้า ไม่ได้รู้สึกว่ามีเพลงไหนปั้นมากะให้เป็นซิงเกิ้ลเลย มันเลยเหมาะกับการฟังอย่างต่อเนื่องทั้งอัลบั้มจริงๆ
แทร็คเด่นมันเลยไม่มี คือวงทำให้ทุกแทร็ค ทำหน้าที่ในการดำเนินเรื่อง แบบขาดตกไปไม่ได้ จังหวะของอัลบั้มนี้ มันดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ใจเย็น แต่ไม่น่าเบื่อเลยแม้แต่น้อย ชุดนี้อาจจะเรียกได้ว่า เป็นงานแบบกลิ่นแก่ เป็นแก่ด้วยการตั้งใจสืบทอด เรียนรู้มาอย่างดี จากงานดนตรีบลูฟังค์ในอดีต งานชุดนี้จึงมีท่าทีของการบูชาครูอยู่ ไม่มีสารตั้งต้นในการตลาดเป็นปัจจัย เลยทำให้เพลงในอัลบั้มนี้ มีหัวใจและเลือดเนื้อ ที่จับต้องได้
ถ้าให้เลือก ช่วงเวลาที่ชอบในอัลบั้มนี้ ผมคงชอบช่วงที่มันเดินผ่านแทรคอย่าง Esier, Lord, I Gotta Move On, S.A.L.T และโดยเฉพาะ To Be Remembered มันคือช่วงเวลารื่นรมย์และน่าหลงไหล จนกระทั่งมาปิดท้ายอัลบั้มในแบบเพอร์เฟคกับแทร็ค Doubtful Sins แทร็คที่เปิดโอกาสให้ก้องได้ใช้เสียงร้องคู่ไปกับเปียโน เป็นการปิดอัลบั้มที่สวยที่สุด เป็นตอนจบที่ไม่มีเวอร์ชั่นที่ดีไปกว่านี้แล้ว
มันถึงเวลาที่วง H3F จะต้องเติบโตไปข้างหน้า สำหรับบางวง การเติบโตมันอาจจะไม่ใช่เรื่องของชื่อเสียงที่มากขึ้น หรือฝันถึงเวทีที่ใหญ่โต มันอาจจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไรแบบนั้น การเติบโตบางทีมันก็เป็นเรื่องง่ายๆ แค่เล่นดนตรีออกมาจากหัวใจ อยู่ที่บาร์เล็กๆ แบ่งปันความสุขกันระหว่างคนเล่นและคนฟัง ผมรู้สึกถึงภาพแบบนั้นระหว่างที่ฟังอัลบั้มนี้ของ H3F
จะพูดได้ไหมว่านี่คืออัลบั้มที่ดีที่สุดของวง ณ ตอนนี้? ผมคิดว่าคงมีความคิดเห็นที่หลากหลายออกไป ผู้คนอาจจะตอบรับ หรืออาจจะถูกมองข้ามอย่างไม่ใยดี แต่ผมว่าตอนนี้ H3F หลุดพ้นข้อกังวลตรงนั้นไปแล้ว พวกเขาไม่ใช่ร็อคสตาร์ แต่เป็นศิลปินที่สร้างสรรค์งานอย่างปุถุชนธรรมดา ซึ่งนี่น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้วงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ แบบเรียลๆ
