ซี เป็นศิลปิน นักดนตรีที่เราชื่นชอบเขาในทุกโปรเจค ไม่ว่าจะเป็น Lepyutin หรืองานโซโล่ของเขาที่ใช้ชื่อว่า Zeedox เขาเป็นศิลปินที่มีลายเซ็นต์ของตัวเองชัด ไม่ว่าจะเป็นเสียงร้องที่ทุ้ม พร่า แต่เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์ชวนฟัง และพาร์ทดนตรี ที่มาจากตัวเขา ก็เป็นกลิ่นเฉพาะตัว ไม่ได้ซับซ้อน ยุ่งเหยิง มันเป็นแบบที่ต้องอยู่กับดนตรีมาอย่างแน่บแน่น ถึงจะกลั่นออกมาได้
แทรคแรกอย่าง “คิดถึงแต่…” ทำให้ผมนึกถึงงานในช่วงยุคกว่าสิบปีที่แล้ว ไม่ได้บอกว่ามันเชย แต่มันเอาสเน่ห์แบบที่คนลืมว่าเคยชอบ มาใช้ใหม่ได้อย่างเป็นตัวเอง ด้วยควาทเคารพ คนสุดท้ายที่ผมรู้สึกว่ามีลีลาแบบนี้ได้ คือพี่สิงห์ มุสิกพงศ์ และกับอีกหลายเพลง ก็พาลให้นึกถึงสเน่ห์แบบที่หายจากวงการเพลงไปนานแล้ว
“อยากบอกเธอ” และ “Lies The Wall” ก็เป็นเพลงที่ไม่ต้องการความหวือหวา ความเนิบ แต่ผ่อนคลาย มันเป็นเพลงในแบบที่ ถ้าไม่แม่นพอนี่ จะกลายเป็นน่าเบื่อเลย
Vinyl Spin ก็เป็นอีกเพลงที่เราชอบ ก็ต้องบอกว่า ลีลาแบบนี้ ในตอนนี้คงจะหาได้จากงานของ Zeedox เท่านั้น ความเท่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการนำเสนอเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความซื่อตรงของเขา และการเลือกดนตรีแต่ละชิ้นอันอย่างพอดิบพอดี นี่แหละที่มันเท่มากๆ
พาร์ทหลังของอัลบั้มจะเริ่มขยับไปทางดิบมากขึ้น แต่ยังคงมีแทรคอย่าง 7 nights(surfing) ที่มาในทางละมุนแต่ทว่าเพิ่มความหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ และอาจจะเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดในอัลบั้มนี้
ไม่ต้องสงสัยในความสามารถ และความจริงใจต่อดนตรีของซีเลยแม้แต่นิดเดียว ผมหวังว่าจะมีคนค้นพบอัลบั้มนี้เพิ่มมากยิ่งขึ้น และซีจะกลายเป็นแถวหน้าของวงการในเร็ววัน
